Mazdutyd i surwodutyd: podwójni agoniści GLP-1 i glukagonu w badaniach

Hormony inkretynowe od lat przyciągają uwagę naukowców, bo jednym sygnałem wpływają na wydzielanie insuliny, tempo opróżniania żołądka i gospodarkę glukozą. Drugi kierunek badań dotyczy glukagonu, hormonu działającego niemal przeciwnie. Podwójni agoniści łączą oba światy, ponieważ aktywują receptor GLP-1 i receptor glukagonu w jednej cząsteczce. Ten artykuł opisuje, co te związki pokazują w modelach, jak działa receptor glukagonu oraz czym różnią się mazdutyd, surwodutyd i retatrutyd.

Dlaczego łączyć GLP-1 i glukagon

W modelach GLP-1 hamuje wydzielanie glukagonu i pobudza wydzielanie insuliny w odpowiedzi na podniesiony poziom glukozy. Glukagon ma działanie przeciwne, bo pobudza wątrobę do uwalniania glukozy z glikogenu i do jej wytwarzania z prekursorów. Na pierwszy rzut oka to sprzeczne sygnały.

Badania pokazują jednak, że glukagon wpływa też na wydatek energetyczny i metabolizm lipidów, czego sam GLP-1 nie odtwarza. Stąd pomysł, by w jednej cząsteczce połączyć oba mechanizmy i sprawdzić, jak zachowuje się ich suma. Taki model pozwala zadać pytanie, czy efekt jest addytywny, czy zależy od proporcji aktywności na oba receptory.

Receptor glukagonu i wydatek energetyczny w modelach

Receptor glukagonu występuje przede wszystkim w wątrobie, ale również w nerkach i innych tkankach. W badaniach na gryzoniach jego aktywacja wiązała się ze wzrostem wydatku energetycznego, między innymi przez termogenezę w tkance tłuszczowej brunatnej.

• w modelach mysich i szczurzych aktywacja receptora glukagonu zwiększała wydatek energetyczny,
• tkanka brunatna jest badana jako miejsce termogenezy, czyli wytwarzania ciepła,
• wzrost wydatku energetycznego nie przekłada się automatycznie na masę ciała, bo wynik zależy od bilansu z przyjmowaniem pokarmu w danym protokole.

Ostatni punkt jest ważny dla każdego, kto czyta wyniki z literatury. Sam mechanizm nie decyduje o końcowym efekcie, dlatego badacze zawsze porównują go z pomiarem pobrania pokarmu i aktywności ruchowej.

Wątroba w modelach: glukoza, lipidy i stłuszczenie

Wątroba to organ, w którym spotykają się szlaki glukagonu i GLP-1. Glukagon pobudza glikogenolizę i glukoneogenezę, a jednocześnie sprzyja utlenianiu kwasów tłuszczowych. W modelach stłuszczenia wątroby opisywano zmiany zawartości lipidów w hepatocytach po aktywacji obu receptorów.

Hepatocyty w hodowli są popularnym modelem do takich pytań. Pozwalają oddzielić bezpośredni wpływ związku na komórki wątroby od efektów ogólnoustrojowych, które pojawiają się w badaniach na zwierzętach. Połączenie sygnału GLP-1, który wspiera homeostazę glukozy, z sygnałem glukagonowym daje okazję, by porównać profil wątrobowy podwójnego agonisty z profilem pojedynczych analogów.

Mazdutyd: GLP-1 i glukagon w jednej cząsteczce

Mazdutyd, znany w literaturze także jako IBI362 lub LY3305677, jest podwójnym agonistą receptorów GLP-1 i glukagonu. Został badany klinicznie. W sklepie MOLEVIA dostępny jest jako odczynnik do badań naukowych w wariantach 5 mg i 10 mg.

Typowe kierunki analiz obejmują poziom glukozy, zmiany masy ciała w modelach oraz profil lipidowy wątroby. Mazdutyd jest dobrym punktem wyjścia dla laboratorium, które chce zobaczyć działanie podwójnego agonisty bez dodatkowego receptora.

Surwodutyd: balans receptorów w praktyce badawczej

Surwodutyd, znany jako BI 456906, to podwójny agonista receptorów glukagonu i GLP-1, również badany klinicznie. W sklepie MOLEVIA występuje w wariancie 10 mg.

Przy tym związku kluczowa jest kolejność pytań. Czy obserwowany efekt wynika z receptora GLP-1, czy z receptora glukagonu? Odpowiedź daje eksperyment z blokadą jednego z receptorów i zestawienie wyników z pojedynczymi agonistami. Bez takiego planu wynik nie mówi, który szlak odpowiada za zmianę.

Retatrutyd: trzy receptory w jednym łańcuchu

Retatrutyd (LY3437943) jest potrójnym agonistą receptorów GIP, GLP-1 i glukagonu. Był badany w programie klinicznym fazy 2 i 3. Peptyd ma około 39 aminokwasów i łańcuch lipidowy, który wiąże cząsteczkę z albuminą w układzie krążenia.

Dane katalogowe to numer CAS 2381089-83-2, wzór C221H342N46O68 i masa 4731,3 Da. Retatrutyd jest dostępny w wariantach od 5 mg do 100 mg, więc laboratorium może dobrać ilość do skali eksperymentu. Osoby szukające retatrutydu 10 mg do badań znajdą go w kategorii analogów inkretyn.

Różnica względem podwójnych agonistów to dodatkowy receptor GIP. W modelach pozwala on zbadać, jak zmienia się odpowiedź, gdy do sygnału GLP-1 i glukagonu dołącza trzeci szlak.

Porównanie w jednej tabeli

Cząsteczka	Receptory	Stan badań wg literatury	Warianty w sklepie
Mazdutyd	GLP-1, glukagon	badany klinicznie	5 mg, 10 mg
Surwodutyd	glukagon, GLP-1	badany klinicznie	10 mg
Retatrutyd	GIP, GLP-1, glukagon	program kliniczny faz 2 i 3	5 mg do 100 mg

Wniosek z tabeli jest prosty. Mazdutyd i surwodutyd pozwalają badać współdziałanie dwóch receptorów, a retatrutyd dodaje trzeci szlak, który trzeba uwzględnić w interpretacji. Wybór zależy od pytania badawczego, a nie od liczby receptorów.

Praca w laboratorium: od odbioru do wyniku

• Tożsamość: spektrometria mas potwierdza masę cząsteczki, to pierwszy test po odbiorze.
• Czystość: HPLC, a w MOLEVIA każda partia ma czystość na poziomie 99% lub wyższym.
• Przechowywanie: liofilizat trzymaj zgodnie z kartą produktu, z dala od wilgoci i światła.
• Dokumentacja: zapisuj numer partii przy każdym eksperymencie, bo różnice między partiami często tłumaczą niespodziewane wyniki.

Zamówienie i wysyłka

• Zamówienia złożone do 14:00 w dni robocze wysyłamy tego samego dnia.
• InPost Paczkomat w Polsce: dostawa następnego dnia roboczego.
• DPD w Europie: 2-4 dni robocze, wysyłka do 29 krajów.
• Darmowa dostawa od 300 zł (75 EUR, 65 GBP, 80 USD).
• Rabat ilościowy naliczany automatycznie: 2 szt. 5%, 3 szt. 10%, 5 szt. 15%.
• Przy zamówieniu od 200 zł z peptydem w fiolce woda bakteriostatyczna 10 ml gratis.
• Płacisz kartą, Apple Pay, Google Pay, BLIK (tylko w PLN).

Najważniejsze

• Podwójni agoniści GLP-1 i glukagonu łączą sygnały, które w modelach działają w różnych kierunkach.
• Receptor glukagonu jest kluczowy w badaniach nad wydatkiem energetycznym i wątrobą.
• Mazdutyd i surwodutyd to podwójni agoniści, a retatrutyd dodaje receptor GIP.
• Porównanie wyników wymaga tej samej metody i tej samej partii odczynnika.
• Każda partia ma czystość 99% lub wyższą (HPLC), potwierdzoną masę (MS).
• Produkty to odczynniki do badań naukowych (Research Use Only), dostępne w sklepie.